- OGŁOSZENIA XI NIEDZIELA ZWYKŁA 14.06 – 21.06. 2026
· Po Mszę św. o 10.00 błogosławieństwo dzieci.
· Jutro Ks. Bp Kazimierz Gurda udzieli sakramentu bierzmowania naszej młodzieży na Mszę św. o 18.00.
· W środę Nowenna do MB Jasnogórskiej połączona z Nabożeństwem czerwcowym.
· Zapraszam dzieci i młodzież już należące do Dziecięcych i Młodzieżowych Kół Żywego Różańca, a także tych, którzy chcieliby dopiero rozpocząć tę piękną przyjaźń z Matką Bożą poprzez modlitwę różańcową, do udziału w II Diecezjalnym Kongresie Dziecięcych i Młodzieżowych Kół Żywego Różańca, który odbędzie się w sobotę, 20 VI w Sanktuarium Matki Bożej Budziszyńskiej w Mokobodach.
· W sobotę, 20 VI w Sanktuarium w Górkach k. Garwolina odbędzie się IX Ojcowski Poligon Duchowy. Inf. na stronie diecezjalnej.
· Za tydzień taca inwestycyjna na budowę parkingu za kościołem. Od poniedziałku trwają już prace, będzie on zamknięty jeszcze kilka tygodni.
· Młodzież męską zapraszamy do udziału w Rekolekcjach w seminarium 26-28 VI.
· Nabożeństwa Czerwcowe, w tygodniu po Mszy św. o 18.00, a w niedzielę 12.00.
· Zapraszam na III Rowerową Pielgrzymkę na Jasną Górę w terminie 14-19.07.2026r. Inf. na Stronie diecezjalnej.
· Na budujące się kościoły w ubiegłą niedzielę zebraliśmy 1367 zł. Bóg zapłać.
· Zachęcamy do czytania naszego „Echa”: Diecezja siedlecka ma trzech nowych księży. Kościół w Milejczycach zyskał rangę sanktuarium. O fenomenie miejsca i cudach wypraszanych przed wizerunkiem Najświętszego Serca Pana Jezusa – Dobrego Pasterza. O kulcie Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi.Coraz dłuższe kolejki do specjalistów w szpitalach i poradniach – jak wygląda sytuacja w naszym regionie? Także relacja ze święceń diakonatu, Jerycha Młodych i Marszu dla Życia i Rodziny.
Stanowisko Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Rodziny w sprawie ochrony konstytucyjnego rozumienia małżeństwa.
W związku z pojawiającymi się ostatnio orzeczeniami sądów dotyczącymi transkrypcji zagranicznych aktów małżeństwa osób tej samej płci, z troską i niepokojem obserwujemy kolejne działania i interpretacje prawne odnoszące się do rozumienia małżeństwa. Dotykają one jednej z najbardziej fundamentalnych rzeczywistości budujących życie społeczne i rodzinne w Polsce.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 18 wskazuje, że małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny i jako takie znajduje się pod ochroną oraz opieką państwa. Nie jest to jedynie zapis formalny. Za tymi słowami stoi określone rozumienie człowieka, rodziny i odpowiedzialności za przyszłe pokolenia oraz przekonanie, że trwała wspólnota kobiety i mężczyzny, ze swej natury otwarta na przekazywanie życia oraz tworzenie bezpiecznej przestrzeni dla rozwoju kolejnych pokoleń, stanowi podstawową komórkę społeczeństwa oraz jeden z filarów dobra wspólnego.
Zgodnie z art. 8 Konstytucji to właśnie Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. Żadne ustawy ani interpretacje prawne nie mogą pozostawać z nią w sprzeczności. Sama Konstytucja w art. 91 przewiduje określone pierwszeństwo ratyfikowanych umów międzynarodowych wobec ustaw, nie oznacza to jednak możliwości pomijania konstytucyjnego rozumienia małżeństwa wyrażonego w art. 18. Dlatego pojawiające się interpretacje prawne, które próbują nadawać art. 18 nowe znaczenie, budzą poważne pytania dotyczące granic interpretacji prawa oraz poszanowania konstytucyjnego porządku państwa.
Jako chrześcijanie patrzymy na małżeństwo nie tylko jako na instytucję prawną, ale również jako na rzeczywistość zakorzenioną w prawie naturalnym i objawionym zamyśle Boga wobec człowieka. Nauczanie Kościoła katolickiego wskazuje, że małżeństwo jest trwałym związkiem kobiety i mężczyzny, opartym na wzajemnym darze miłości, otwartym na przekazywanie życia oraz budowanie wspólnoty rodzinnej.
Jak przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego: „Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu” (KKK 1601).
Również św. Jan Paweł II w adhortacji Familiaris consortio podkreślał, że przyszłość ludzkości idzie przez rodzinę, a ochrona małżeństwa jest jednym z podstawowych zadań społeczeństwa i państwa. Papież Franciszek w Amoris laetitia przypominał, że „nie istnieje żadna podstawa do porównywania czy zakładania analogii, nawet dalekiej, między związkami homoseksualnymi a planem Bożym dotyczącym małżeństwa i rodziny”. Kościół, pozostając wierny swojemu rozumieniu małżeństwa, przypomina o niezbywalnej godności każdej osoby oraz o obowiązku szacunku, wrażliwości i unikania języka pogardy czy wykluczenia.
Z coraz większym niepokojem obserwujemy proces, w którym rozszerzające interpretacje prawa mogą prowadzić do osłabienia konstytucyjnego rozumienia małżeństwa. Tak fundamentalne kwestie nie powinny być rozstrzygane drogą interpretacji budzących poważne społeczne i konstytucyjne wątpliwości, zwłaszcza gdy dotyczą rzeczywistości tak głęboko zakorzenionej w polskim porządku prawnym, tradycji kulturowej oraz chrześcijańskim rozumieniu małżeństwa i rodziny, które przez wieki współtworzyły europejskie myślenie o człowieku.
Broniąc małżeństwa rozumianego jako związek kobiety i mężczyzny, nie chcemy występować przeciwko komukolwiek ani odbierać komukolwiek godności. Pragniemy natomiast pozostać wierni wizji człowieka i rodziny, która od wieków stanowi fundament chrześcijańskiego rozumienia miłości, rodzicielstwa i odpowiedzialności społecznej. Każdy człowiek, niezależnie od swojej historii, wrażliwości czy doświadczeń, zasługuje na szacunek, ochronę godności i język wolny od pogardy. Szacunek wobec każdej osoby nie oznacza jednak rezygnacji z prawdy o małżeństwie, którą Kościół głosi od początku.
W związku z tym apelujemy do wszystkich ludzi dobrej woli o odpowiedzialność za prawo, za przyszłość polskiej rodziny oraz za zachowanie konstytucyjnego i moralnego fundamentu Rzeczypospolitej Polskiej. Małżeństwo kobiety i mężczyzny posiada wyjątkowe znaczenie społeczne, antropologiczne i duchowe, dlatego debata dotycząca jego miejsca w porządku prawnym i społecznym powinna być prowadzona z odpowiedzialnością, spokojem oraz autentyczną troską o dobro wspólne.
Podpisał: Abp Wiesław Śmigiel Przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny
- Słowa wyjaśnienia. Od kilku tygodni trwa dyskusja na temat likwidacją tzw. Funduszu Kościelnego, wokół którego pojawiło się wiele kłamstw, polityków i dziennikarzy. Od stuleci Kościół posiadał ziemię, majątki. To im zawdzięczały swe funkcjonowanie niezliczone domy opieki, szpitale, hospicja itd. Jeszcze w 1949 roku Kościół prowadził 87 szkół, 260 domów dziecka, 680 przedszkoli, 950 burs. Reżim PRL w roku 1950 utworzył Fundusz Kościelny. Według komunistycznej propagandy miał on służyć rekompensatą za skonfiskowaną, zagrabioną własność, w zamian za którą duchowni objęci być mieli ubezpieczeniami społecznymi. W roku 1954 nastąpił kolejny atak na Kościół, uzbrojone oddziały UB zaatakowały dziesiątki męskich domów zakonnych, zakonników wywieziono do obozów pracy. Także zlikwidowano 324 żeńskie domy zakonne. Jedynym, co Kościół otrzymał jako „rekompensatę” za mienie, którego nie odzyskał, były świadczenia z Funduszu Kościelnego. Polegają one na opiece lekarskiej dla osób duchownych, udostępnionej w państwowej służbie zdrowia oraz możliwości ubiegania o dofinansowanie remontów zabytkowych obiektów sakralnych. Przez wszystkie lata funkcjonowania Funduszu zrównoważył niewielką cząstkę wartości tego, co Kościołowi zostało zagrabione i nigdy nie oddane. Fundusz Kościelny nie jest finansowaniem Kościoła przez państwo, a tym bardziej okradaniem podatników. To Kościół został okradziony przez państwo. A dzisiaj obecne władze chcą dokończyć dzieło grabieży komunistów i przerzucić zobowiązania państwa wobec Kościoła na wierzących obywateli. Kłamstwem jest także to, że kapłani nie płacą podatkówi składek ZUS
Wykonując remonty parafia płaci vat, który nie może odliczyć, wliczyć w koszta utrzymania, zakup oleju, prądu, tak jak przedsiębiorcy. Wspólnota kościoła, a więc my wszyscy dokładamy się do działalności Caritas, który w wielu dziedzinach zastępuje państwo w troska, o ubogich, bezdomnych, remontuje zabytki, które są dobrem narodowym.
Możliwość zyskania odpustu zupełnego.
800 lat temu, 25 grudnia 1223 roku w miejscowości Greccio na terenie dzisiejszych Włoch św. Franciszek z Asyżu upamiętnił narodziny Pana Jezusa, poprzez urządzenie żłóbka i zorganizowanie Szopki Betlejemskiej. Wydarzenie to dało początek wielowiekowej tradycji. W związku z jubileuszem osiemsetlecia tamtego wydarzenia Stolica Apostolska dała możliwość uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (czyli spowiedź, Komunia Święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego oraz wykluczenie przywiązania do wszelkiego grzechu nawet lekkiego) wszystkim wiernym, którzy w okresie od 8 grudnia 2023 roku do 2 lutego 2024 roku:
• odbędą pielgrzymkę do jakiegokolwiek kościoła franciszkańskiego na całym świecie;
• wezmą udział w uroczystościach jubileuszowych albo oddadzą cześć Dzieciątku Jezus modląc się przed ustawionym tam żłóbkiem;
• odmówią modlitwę „Ojcze nasz”, Wyznanie wiary oraz wezwą wstawiennictwa Świętej Rodziny z Nazaretu: Jezusa, Maryi i Józefa oraz świętego Franciszka z Asyżu.
Osoby starsze, chorzy i wszyscy, którzy z poważnej przyczyny nie są w stanie wyjść z domu, tak samo mogą uzyskać odpust zupełny, wzbudziwszy żal za grzechy i postanowienie wypełnienia, skoro tylko będzie to możliwe, zwykłych warunków uzyskania odpustu zupełnego, jeśli w sposób duchowy przyłączą się do obchodów jubileuszowych, ofiarowując miłosiernemu Bogu swoje modlitwy, boleści lub dolegliwości własnego życia.
Co to jest odpust zupełny?
Odpust to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone już co do winy. Jeżeli darowana jest cała przewidziana przez Boga kara, wówczas mówimy o odpuście zupełnym. Jeśli zaś kara jest jedynie zmniejszona, mamy do czynienia z odpustem cząstkowym. Odpust może zostać udzielony zarówno osobom żywym, jak i zmarłym. Dotyczy on oczywiście tylko chrześcijan. Każdy wierny ma możliwość uzyskania odpustu zupełnego oraz cząstkowego dla samego siebie, jak i dla osób zmarłych poprzez wstawiennictwo. Nie można natomiast przekazać odpustu innym żyjącym. Odpust cząstkowy można otrzymać kilka razy dziennie, a odpust zupełny tylko raz w ciągu dnia.
Odpust zupełny – warunki
Warunki konieczne, wspólne dla odpustu zupełnego, jak i cząstkowego to bycie ochrzczonym, znajdowanie się w stanie łaski uświęcającej (czyli po spowiedzi świętej sakramentalnej, bez nieodpuszczonego grzechu ciężkiego), posiadanie intencji uzyskania odpustu oraz wypełnienie we właściwy sposób i w określonym czasie wskazanych czynności.
Warunki odpustu zupełnego to, oprócz powyższych, wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego, przyjęcie komunii eucharystycznej i modlitwa w intencjach papieskich. Komunia święta i modlitwa w intencjach papieskich powinny mieć miejsce w dniu, w którym wykonuje się wspomnianą już czynność związaną z odpustem. Jedna spowiedź wystarczy dla uzyskania kilku czy nawet kilkunastu odpustów, warunkiem jest jednak to, by za każdym razem być w stanie łaski uświęcającej, a po jednej Komunii Świętej i jednej modlitwie uzyskamy tylko jeden odpust zupełny.
- Na naszej stronie parafialnej możemy zobaczyć nasz kościół i cmentarz z lotu ptaka, a także odnaleźć adresy, na których możemy zobaczyć: spacer, po naszym kościele, nasze cmentarze – częściowo już wykonana inwentaryzacja – prosimy nie dzwonić jeszcze z poprawkami do zakończenia prac, atrakcje okolicy:
https://mogily.pl/start/g-zbuczyn http://lgd-zbuczyn.spacery-3d.pl www.pieknodolinyliwca.lgdsiedlce.pl
Co to jest odpust zupełny?
Odpust to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone już co do winy. Jeżeli darowana jest cała przewidziana przez Boga kara, wówczas mówimy o odpuście zupełnym. Jeśli zaś kara jest jedynie zmniejszona, mamy do czynienia z odpustem cząstkowym. Odpust może zostać udzielony zarówno osobom żywym, jak i zmarłym. Dotyczy on oczywiście tylko chrześcijan. Każdy wierny ma możliwość uzyskania odpustu zupełnego oraz cząstkowego dla samego siebie, jak i dla osób zmarłych poprzez wstawiennictwo. Nie można natomiast przekazać odpustu innym żyjącym. Odpust cząstkowy można otrzymać kilka razy dziennie, a odpust zupełny tylko raz w ciągu dnia.
Odpust zupełny – warunki
Warunki konieczne, wspólne dla odpustu zupełnego, jak i cząstkowego to bycie ochrzczonym, znajdowanie się w stanie łaski uświęcającej (czyli po spowiedzi świętej sakramentalnej, bez nieodpuszczonego grzechu ciężkiego), posiadanie intencji uzyskania odpustu oraz wypełnienie we właściwy sposób i w określonym czasie wskazanych czynności.
Warunki odpustu zupełnego to, oprócz powyższych, wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego, przyjęcie komunii eucharystycznej i modlitwa w intencjach papieskich. Komunia święta i modlitwa w intencjach papieskich powinny mieć miejsce w dniu, w którym wykonuje się wspomnianą już czynność związaną z odpustem. Jedna spowiedź wystarczy dla uzyskania kilku czy nawet kilkunastu odpustów, warunkiem jest jednak to, by za każdym razem być w stanie łaski uświęcającej, a po jednej Komunii Świętej i jednej modlitwie uzyskamy tylko jeden odpust zupełny.
Odpust zupełny za zmarłego
Od 1 do 8 listopada można zyskać codziennie odpust zupełny za:
– pobożne nawiedzenie cmentarza połączone z modlitwą za zmarłych.
– bycie w stanie łaski uświęcającej lub spowiedź sakramentalna.
– przyjęcie Komunii Świętej.
– modlitwa w intencjach Ojca Świętego.
– wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego.
Ten odpust, może być ofiarowany tylko za zmarłych.
Jeżeli nie wypełnimy wszystkich warunków, odpust będzie tylko cząstkowy.
Wierny, który uzyska odpust zupełny za zmarłych, ratuje dusze z czyśćca i zyskuje orędownika w niebie.